VTK bar, thuis voor dorstige ingenieursstudenten

Fakbar ’t ElixIr, Den Harlekijn, fakbar Axentis... de VTK bar heeft door de jaren heen vele gezichten gekend. Hoewel de VTK bar een aantal keren van locatie en concept veranderd is, toch blijft een Leuvense student volhouden aan de leuze “Mijn thuis is waar mijn Stella staat", zo ook een ingenieursstudent. Volg ons op het pad langsheen de verschillende fakbars van VTK.

Picobar

Sinds 1967 was er in de kelder van het huis op de Naamsesteenweg 151, waar VTK vertoefde, een bar. Zoals de naam misschien al doet vermoeden, was de Picobar zeer klein. Tijdens de avonduren werd ze bemand door ingenieursstudenten. Er werden vinylplaten gedraaid op een platendraaier LENCO model L70 en zelfgemaakte klankkasten, maar ook sprekers als Jan Van Rompaey kwamen er langs.

VTK Bar

In het jaar 1974 zal de VTK bar haar intrek nemen in een huis op de Naamsestraat 156. In de briefwisseling met de eigenaar van het pand kunnen we lezen dat de lokalen van het gelijkvloers en de kelder gebruikt werden voor het openhouden van een privébar voor de studenten van de faculteit en voor het houden van voorlichtingsvergaderingen en besprekingen omtrent de ingenieursproblematiek. De andere kamers en de keuken dienden als woonruimte voor de studenten die instonden voor het onderhoud en het openhouden van de bar.

Cité-bar

Wellicht heeft VTK gedurende zes jaren hun intrek genomen in de Naamsestraat 156. Eind jaren ‘70 en begin jaren ’80 vinden we voornamelijk info terug over het gebruik van het recreatiecentrum op de cité (beter bekend als Studentenwijk Arenberg). Ooit was er de Alma in gevestigd, maar sinds ‘70 doet het gebouw dienst als ontspannings- en ontmoetingscentrum. De cité bar werd er in ondergebracht, evenals een pianozaaltje en twee zaaltjes voor cantussen, cocktailfeestjes of fuiven. De cité-bar was het sociale centrum voor de cité-bewoners. Er ontstonden echter problemen toen de cité-bar was verworden tot een VTK fakbar en er nog maar weinig cité-volk over de vloer de kwam. VTK moest met andere woorden op zoek naar een nieuwe fakbar.


Fakbar Axentis

Zwoef, VTK-praeses 1986-1987, poneerde als verkiezingspunt het naar de stad trekken met de fakbar. Daarmee was hij zeker niet de eerste die op deze gedachte kwam, doch wel de enige die de verkiezingsstrijd overleefde. Men zocht en vond een minder goed draaiend café, café Axentis op de Naamsestraat. Er werd een overeenkomst gesloten waarbij VTK vier dagen in de week tappers leverden in ruil voor een deel van de omzet, deze werd bij voorkeur aangewend voor het organiseren van culturele activiteiten in het café zelf. Een win-winsituatie voor beide partijen, café Axentis kreeg haar eigen publiek en VTK had opnieuw een eigen fakbar. Fakbar Axentis zou de zesde fakbar in de rij zijn. Toen VTK in 1986 na vijf jaar en een spannende strijd nog eens de 24 urenloop won, brak er trouwens een spontaan feest uit in de fakbar. Lang heeft het verhaal van fakbar Axentis niet geduurd, reeds twee jaar later, in de loop van het academiejaar 1988-1989 is VTK weggetrokken uit de Axentis. Hoewel de overeenkomst het eerste jaar bijzonder goed verliep, verziekte de relatie erna pijnlijk snel. De uitbaters hadden zich de Axentis voorgesteld als een gezellig praatcafé, wat niet meteen te rijmen valt met het concept van een fakbar. De uitbaters begonnen de werking van VTK zelfs te boycotten waardoor men niet anders kon dan de Axentis te verlaten.


Den Harlekijn

Een jaar later, in 1989, vertoefden de ingenieursstudenten in café de Harlekijn, gelegen op de hoek van de Naamsestraat en de ring, waar nu het Immokantoor is. Eerst had VTK er nog aan gedacht om het café over te nemen maar dat was niet gelukt. Sindsdien was VTK gewoon bevoorrecht publiek in de Harlekijn. Het café werd uitgebaat door een olijke en sympathieke cafébaas (door het volk den Boes of nog populairder De Flap genoemd). In den Harlekijn werd nooit gedanst, hoofdactiviteiten waren flipperen, kaarten of tooghangen. Legendarisch was het feit dat den Boes ’s nachts - rond een uur of vier - vaak eten voorzag voor de nog aanwezige zatte kloten, meestal spaghetti of boterhammen met haring. Je had indertijd trouwens ook een studentenclub van zuipende burgies naast VTK en die heette zeer toepasselijk hijsclub Harlekijn. Dé activiteit in die jaren was telkens weer de bezetting van het kruispunt van de Naamsepoort, wat af en toe ook gepaard ging met het uitvijzen van de rode en groene lichten. Een activiteit die we vanuit de redactie echter ten stelligste afraden.

Café Napoli

In 1995 sloot de Harlekijn zijn deuren en VTK verhuisde naar het nabijgelegen café de Napoli, gelegen op de Tervuursevest waar nu de Pizza Hut is gevestigd. Café Napoli was echter te klein en het bier te duur, tegen het einde van het academiejaar werd het contract met de Waaiberg gesloten.

Fakbar 't Elixir

In 1996 nam VTK voor het eerst zijn intrek in de kelder van de Waaiberg. Praesidium Gigant bouwde de fak, die toen nog gewoon een deel van de zaal van de Waaiberg was, en koos voor een rechte toog en een recht podium. ’t ElixIr was geboren! Het eerste nummer dat gedraaid werd heette toepasselijk “Drink the Elixir” van Salad. Doorheen de jaren heeft ’t ElixIr enkele verbouwingen ondergaan. In 2002 werden de toog en het podium voorzien van ronde, sensuele, vrouwelijke vormen.


◄ Keer terug naar overzicht